admin

Το άρθο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα << τα Χανιώτικα Νέα >> στις 22 Δεκεμβριου 2011.

Οι πολιτικοί μας άρχοντες θα εγκαινιάσουν με επισημότητα τον λεγόμενο εθνικό οργανισμό πρωτοβάθμιας περίθαλψης την πρωτοχρονιά του 2012 για να συμπληρώσουν άλλη μια αποτυχία στο βιογραφικό τους.

Κατόρθωσαν επί δύο χρόνια να  αγνοήσουν τα μηνύματα που τους στέλνουν οι ιατροί του ΙΚΑ, του ΤΕΒΕ, του ΤΑΞΥ, του ΟΠΑΔ, του ΝΑΤ, των ταμείων που είναι ταγμένα στην εξυπηρέτηση του πολίτη επί σειρά ετών.

Κατόρθωσαν επί δύο χρόνια να αγνοήσουν τα μηνύματα που τους στέλνουν οι νέοι ιατροί που ξενυχτούν στις εφημερίες των κρατικών νοσοκομείων ξεπερνώντας τις πιο αντίξοες συνθήκες πίεσης.

Κατόρθωσαν όμως να υποταχθούν  στις συμβουλές κομματικών σοφών και των λογιστών της τρόικας, που αγνοούν απολύτως τις ανάγκες διαπροσωπικής επαφής του Έλληνα ασθενούς με τον ιατρό του.

Κατόρθωσαν να διασπείρουν το φόβο και την ανασφάλεια στο μυαλό του Έλληνα πολίτη που τρέμει μπροστά στο ενδεχόμενο να ασθενήσει.

Εγκατέστησαν το διαδικτυακό τρόπο καταγραφής φαρμάκων αναγορεύοντας το σε μοναδική ιατρική πράξη και διαπιστευτήριο χρηματικής απολαβής.

Μετέτρεψαν την παροχή ιατρικής περίθαλψης σε ασφαλιστική καταγραφή του κόστους.

Η ανικανότητα και η άγνοια τους σκεπασμένη από τα εύσημα της ενορχηστρωμένης προπαγάνδας δε δίστασε να μετατρέψει την ασυναρτησία σε κυβερνητική εντολή.

Θα είναι λυπηρό εντός ολίγου χρόνου η αναλγησία των θεσμών να συνοδεύει τον πόνο και το θάνατο.

Ο Έλληνας ιατρός τιμώντας τον ιπποκράτειο όρκο οφείλει  να ωφελεί και να μην βλάπτει,  να αντιστέκεται  στη λαίλαπα της ισοπέδωσης θεσμών και δράσεων, με στόχο  ο ασφαλισμένος να συνεχίσει να εμπιστεύεται το δικό του γιατρό γιατί γνωρίζει ότι είναι αυτός  που θα προστατεύσει την ψυχή και το σώμα του με εγρήγορση , γνώση και τέχνη.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «τα Χανιώτικα Νέα» για την παγκόσμια ημέρα του σακχαρώδου διαβήτη στις 14 Νοεμβρίου 2011.

Η υπέρταση και ο σακχαρώδης διαβήτης είναι δύο στενά συνδεδεμένες ασθένειες, οι οποίες συχνά εμφανίζονται μαζί με αποτέλεσμα να θεωρούνται συνοδά νοσήματα.

Η υπέρταση στον διαβητικό ασθενή δυστυχώς ανθίσταται στην φαρμακευτική αγωγή συγκριτικά με τον υπόλοιπο πληθυσμό των υπερτασικών που δεν πάσχουν από συνοδά νοσήματα και κάνει τον σακχαρώδη διαβήτη ακόμα πιο επικίνδυνη πάθηση για τον ασθενή.

Τα αυξημένα επίπεδα σακχάρου στον διαβητικό ασθενή αναπτύσουν υπέρταση γιατί συνοδεύονται από τις παρακάτω παθολογικές καταστάσεις:

• Αυξάνουν το συνολικό ποσό των υγρών του σώματος που με τη σειρά του αυξάνει την αρτηριακή πίεση.
• Ελαττώνουν την ελαστικότητα των αρτηριών κάνοντάς τις να σκληραίνονται, κάτι που δημιουργεί αυξημένη αντίσταση δηλαδή την αύξηση της πίεσης στα αγγεία.
• Η ελάττωση των αναγκαίων επιπέδων της ινσουλίνης, η ελλειματική ποιότητά της και η αντίσταση των ιστών στην ινσούλινη δημιουργούν μεταβολική διαταραχή αυξάνοντας την αρτηριακή πίεση. Κοινοί παράγοντες για την δημιουργία της υπέρτασης και του σακχαρώδη διαβήτη τών ενηλίκων έχει αποδειχθεί ότι είναι:
• Η παχυσαρκία. Τα άτομα με αυξημένη μάζα σώματος στατιστικά εμφανίζουν αυξημένα επίπεδα σακχάρου αίματος, αυξημένη αρτηριακή πίεση και αυξημένα λιπίδια.
• Η κακή διατροφή. Τα άτομα που διατρέφονται με πολλά λιπαρά, αλάτι και επεξεργασμένα σάκχαρα, αυξάνουν την κατακράτηση υγρών, αυξάνουν τις λιπαρές οισίες στον οργανισμό και τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα  με αποτέλεσμα την αύξηση του σωματικού βάρους,την σκλήρυνση των αγγείων, την δημιουργία σακχαρώδη διαβήτη και την αρτηριακή υπέρταση.
• H έλλειψη σωματικής δραστηριότητας. Τα άτομα που δεν εργάζονται σωματικά, δεν γυμνάζονται και κάνουν καθιστική ζωή, ζούν με ελαττωμένες καύσεις και  κατά συνέπεια  αυξάνουν το σωματικό τους βάρος, τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα και η αρτηριακή τους πίεση τους.

Για να διαγνωστεί η υπέρταση πρέπει η πίεση του ασθενούς κατ’επανάληψη να υπερβαίνει τα 140mmHg (της λεγόμενης συστολικής ή μεγάλης πίεσης) και τα 90mmHg (της λεγόμενης διαστολικής ή μικρής πίεσης). Στον υπερτασικό  διαβητικό ασθενή, τα όρια αυτά είναι πιο αυστηρά και διαφοροποιούνται ως εξής, η συστολική πρέπει να  υπερβαίνει τα 120mmHg και η διαστολική να  υπερβαίνει τα 80mmHg.

Για να επιτευχθούν τα φυσιολογικά όρια διατήρησης της αρτηριακής πίεσης στον διαβητικό ασθενή πρέπει να ανατραπούν όλοι οι αρνητικοί παράγοντες που επιδρούν στην αύξηση της αρτηριακής υπέρτασης, δηλαδή:

Ο ασθενής να κινητοποιείται σωματικά δια της εργασίας και της άσκησης, να βελτιώσει την ποιότητα διατροφής του αποφεύγοντας τροφές πλούσιες σε λιπαρά, σε επεξεργασμένα σάκχαρα και σε αλάτι. Εκτός από αυτές τις παρεμβάσεις, συνήθως η φαρμακευτική αγωγή τόσο στην υπέρταση όσο και στον σακχαρώδη διαβήτη, είναι αναγκαία. Πρέπει να είναι εντατικοποιημένη από την πρώτη στιγμή της διάγνωσης και να διατηρείται με επιτυχία υπό στενή και διαρκή ιατρική παρακολούθηση.

Η φαρμακευτική αγωγή της υπέρτασης του διαβητικού ασθενή έχει γίνει τα τελευταία χρόνια εξατομικευμένη και αποτελεσματική με τη χρήση συνδιασμού φαρμάκων.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «τα Χανιώτικα Νέα» στις 27 Σεπτεμβρίου 2011.

O νέος Οργανισμός Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας είναι έτοιμος για εφαρμογή. Ισχυρό οικονομοτεχνικό βήμα στήριξης του Οργανισμού είναι η μείωση των τιμών των φαρμάκων και η ομογενοποίηση των ταμείων κάτι που διατυμπανίζεται ως η αρχή και το τέλος της επιτυχίας.

Η συγχώνευση της εξω-νοσοκομειακής περίθαλψης των μεγάλων Ασφαλιστικών Ταμείων της χώρας θα δημιουργήσει ένα υπερτροφικό υποβαθμισμένο ΙΚΑ, γιατί η έμψυχη και υλική υποδομή του παραμένει σε ποσοτικό και ποιοτικό έλλειμμα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι όλων των βαθμίδων θα υποστούν σαφή υποβάθμιση ως αποδέκτες περίθαλψης.

Η πίστη ότι οι ιατρικές υπηρεσίες πρέπει να υπηρετούν κοινωνικές ανθρωπιστικές αξίες ακυρώνεται από τη διαχείριση του μνημονίου που ανάγει τη δημόσια περίθαλψη σε λογιστική παροχή. Το ιατρικό λειτούργημα στη δημόσια πρωτοβάθμια περίθαλψη μετατρέπεται σε διαχείριση του κόστους του ασφαλισμένου και θα υπηρετεί πέραν της επιστήμης του την άκρατη δημοσιονομική χρονοβόρα γραφειοκρατία καταστρέφοντας τις διαπροσωπικές σχέσεις ιατρού -ασθενούς. Οι εργασιακές συνθήκες και οικονομικές απολαβές των ιατρών από τον νέο Οργανισμό υποτιμούν την επαγγελματική τους αξιοπρέπεια και έμμεσα αποδυναμώνουν το έργο τους. Η αξιόπιστη πρόληψη ασθενειών, η αποθεραπεία, η κατ’ οίκον νοσηλεία, η οδοντιατρική περίθαλψη και η πλήρης εφαρμογή του θεσμού του οικογενειακού ιατρού αγνοούνται. Δυστυχώς, το μέχρι τώρα ανεπαρκές Σύστημα Υγείας δεν ανατάσσεται, αλλά μετατρέπεται σε υπερτροφικό ανάλγητο Οργανισμό. Ο περιορισμός στις δαπάνες της περίθαλψης με λογιστική λογική σφραγίζει την αποτυχημένη μέχρι τώρα συνταγή.

Ενας νέος επενδυτικός νόμος διευρύνει τη δυνατότητα σε ιδιώτες μη ιατρούς να διαχειριστούν την περίθαλψη σε συνεργασία με τον δημόσιο τομέα. Πιστεύοντας ότι Α. Οι τράπεζες, οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και οι παραγωγοί ιατρικής τεχνολογίας όλο και περισσότερο θα κατευθύνουν τις ιατρικές παρεμβάσεις, αλλά και την τιμολογιακή πολιτική. Β. Η διαφήμιση που θα ακολουθήσει τη δυναμική της ιδιωτικής περίθαλψης θα κατευθύνει την επιθυμία των πολιτών προς την ιδιωτική ασφάλιση και περίθαλψη. Γ. Οι οικονομικά ισχυροί θα απολαμβάνουν πλήρη περίθαλψη ιδιωτικών παροχών η δε μεσαία τάξη θα προτρέπεται στην ιδιωτική ασφάλιση υπηρεσιών συμπληρωματικού τύπου που θα εξαντλείται χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Η επενδυτική αυτή προσδοκία στην περίθαλψη θα είναι για χρόνια ανεπιτυχής μέσα στην ύφεση που η χώρα έχει εισέλθει. Η αφέλεια σκιάζει πλέον τη λογική.

Η μικρόψυχη αυτή πολιτική στον ευαίσθητο τομέα της περίθαλψης φαίνεται ότι γίνεται αποδεχτή από τους ασφαλισμένους. Είναι άραγε αδύναμοι να αντιδράσουν η έχουν υπέρμετρη αυτοπεποίθηση ότι θα είναι πάντα υγιής;

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «τα Χανιώτικα Νέα» 2 Σεπτεμβρίου 2011.

Ο αγρότης έχει γνώση ότι αν ρίξει στην φωτιά τα χρησιμοποιημένα νάυλον θα δημιουργήσει ένα περιβάλλον τοξικό.

Έχει γνώση ότι αν τα χρησιμοποιημένα νάυλον τεμαχιστούν με το σκάψιμο δεν θα ριζώσουν νέα φυτά.

Έχει γνώση ότι η μόνη λύση είναι να τα παραλάβει ειδική υπηρεσία με γνώση και τεχνολογία.

Η ΔΕΔΙΣΑ είναι η διαδημοτική επιχείρηση των Χανίων που διαχειρίζεται την αποκομιδή στερεών αποβλήτων. Σήμερα βρίσκεται στο παρά πέντε από την ενσωμάτωση της σε περιφερειακή υπηρεσία με έδρα το Ηράκλειο ,στο παρά πέντε να ενσωματωθεί σε συγκεντρωτικά προγράμματα μακριά από γρήγορη και εξειδικευμένη δράση στις συνοικίες και τα χωριά των Χανίων.

Η ενεργοποίηση του φορέα διαχείρισης των στερεών αποβλήτων σε επίπεδο περιφέρειας πρέπει να έχει λειτουργική σχεδίαση ώστε να ανταποκριθεί στις καθημερινά αυξανόμενες απαιτήσεις των περιφερειακών ενοτήτων. Οι ενέργειες των εμπλεκομένων φορέων δεν πρέπει να ενδιαφερθούν μόνο για την ταχύτητα έναρξης της λειτουργίας του αλλά πρωταρχικά για την απόδοση του.

Ακρωτήρι Δήμου Χανίων, Αύγουστος 2011

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «τα Χανιώτικα Νέα» στις 12 Αυγούστου 2011.

H προσφορά του Καλλικράτη είναι θετική στην διαχείριση του κόστους και της απόδοσης των υπηρεσιών, που εξαρτάται όμως από σωστές και εξειδικευμένες παρεμβάσεις της τοπικής αρχής στην νέα οργάνωση τους. Αντίθετα, απογοήτευση προκαλεί το νομοθέτημα γιατί λειτουργεί με γραφειοκρατία, συγκεντρωτισμό και μεγάλη εξάρτηση από την κεντρική εξουσία χωρίς να διαφαίνεται η άμεση λειτουργική βελτίωση του.

Το δημοτικό συμβούλιο αρκετές φορές ξεπερνά τις αντικειμενικές δυσκολίες και τις πρόσθετες δυσκολίες της πολυνομίας για να επιτύχει το απλούστερο. Κλειδί για την επιτυχία του εφικτού είναι η συναίνεση η οποία επιτυγχάνεται με καλοδουλεμένες εισηγήσεις που αφοπλίζουν συμφέροντα , ιδεοληψίες και δογματισμούς.

Η επιτυχής επεξεργασία προτάσεων ιδιαίτερης βαρύτητας, επιτυγχάνεται με την συμμετοχή συμβούλων της αντιπολίτευσης μεταξύ των οποίων είναι ο πρώην νομάρχης Χανίων, ο πρώην δήμαρχος Χανίων, τέως δήμαρχοι των πρώην περιφερειακών δήμων, επιστήμονες, επιχειρηματίες και επιφανείς εκλεγμένοι δημότες .

Η πλειοψηφία οφείλει να αναπτύσσει ουσιαστικό και σε βάθος διάλογο με την αντιπολίτευση και τους τοπικούς φορείς αποφεύγοντας να λαμβάνει τυπικά νομότυπες αποφάσεις οι οποίες μελλοντικά θα αποτύχουν αν δεν είναι οπλισμένες με ουσιαστική κεντρική πολιτική στόχευση και λαική αποδοχή.

Πρέπει όλοι να προστατεύσουμε το δήμο να μη γίνει προέκταση κομματικών μηχανισμών, όργανο παλαιοκομματικών αντιλήψεων και θυλάκων εξουσίας που δημιουργούν απαξίωση των θεσμών και απομάκρυνση των ενεργών δημοτών από τα κοινά.

Ο δημότης αναζητά την αξιοκρατία,το ήθος,τη διαφάνεια, την δικαιοσύνη και υπηρεσίες που  παρέχουν γρήγορα και αποδοτικά έργο προς όφελος των πολλών και ιδίως των αδύναμων. Η επίτευξη αυτών των στόχων μαζί με ιδιαίτερες αναπτυξιακές επενδύσεις τοπικού χαρακτήρα θα δημιουργήσουν προυποθέσεις συμμετοχής των δημοτών στις ευθύνες της παραγωγής και της διαχείρισης, χωρίς ενδιάμεσους μηχανισμούς εξουσίας, πραγματώνοντας την αυτοδιαχείρηση δηλαδή την κατ ουσία αυτοδιοίκηση.

Είναι νωρίς να πω ότι για μέρος από αυτά υπάρχει αδιαφορία η καθυστέρηση, όμως με απασχολεί πολύ ο τρόπος χειρισμού των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των κέντρων εξουσίας από την πλειοψηφία, που κατορθώνει να μεγιστοποιεί τα απλούστερα επιτεύγματα και να ελαχιστοποιεί τη κριτική επί σοβαρών καθυστερήσεων και λανθασμένων επιλογών.

Συμπερασματικά υποστηρίζω ότι οι εκλεγμένοι συμπεριλαμβανομένου και του δημάρχου πρέπει να συμπιέσουν τον υπάρχοντα υπερτροφικό συγκεντρωτισμό και σταδιακά να ενδυναμώσουν την αυτοδιαχείριση μέσω της γνήσιας παρουσίας των δημοτών στα δρώμενα αν οραματίζονται μια δημοκρατικότερη έκφραση της αυτοδιοίκησης.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «τα Χανιώτικα Νέα» στις 16 Ιουνίου 2011.

Η σχέση της ελάττωσης των νοσοκομειακών κλινών είναι αντιστρόφως ανάλογη με την πρόληψη των ασθενειών και του θεσμού της κατ οίκον νοσηλείας.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι για να ελαττωθούν οι νοσοκομειακές κλίνες προς λογιστικό όφελος του χρέους , πρέπει να βελτιωθεί το δημόσιο σύστημα πρόληψης των ασθενειών και να λειτουργήσει σύστημα κατ οίκον νοσηλείας στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Αμφότερα τα συστήματα συνεχίζουν να υπολειτουργούν στη χώρα μας αναδεικνύοντας τη λογιστική χωρίς λογική και την ίδια στιγμή ανίκανη να θεραπεύσει το χρέος στην περίθαλψη.

Οι σοφοί των μεταρρυθμίσεων λειτουργούν ως κρατική αρχή που επιβάλλει όλο και περισσότερες ποινές στην στάθμευση ενώ δεν επιχειρεί εφαρμογή ολοκληρωμένης συγκοινωνιακής μελέτης.